Mesele futbol değildi ve gören herkes bunu biliyor. Cumartesi birlikte oynamak zorunda olan iki adam bu hafta Bechem United'da bir haftada geri alınamayacak şeyler söyledi.
“Otuz dakika, kapı kapalı, her şey konuşuldu. Sonunda el sıkıştık.” Odada ne varsa odada kaldı; Samuel Ayinebire Atubga ertesi sabah, yükü hafiflemiş bir adam gibi çalıştı.
Yukarıdan kimse bir şey söylemedi; yapabilecekleri en gürültülü şey de buydu. Bu işte sonuçlar sessizlik satın alır; Bechem United’ün hesabı tükenmek üzere.
Bir hafta daha, bir iddia daha, kimsenin pek inanmadığı bir yalanlama daha. Bechem United bu işlere manşetlerin değil piyasanın karar verdiğini biliyor — ama manşetlerin sesi daha yüksek.
Kulüpler şartlarda anlaştı; geriye kalan formalite: bir sağlık kontrolü, bir fotoğraf, bir imza. Bechem United içinde hiç kimse onu bir daha bu formayla görecekmiş gibi davranmıyor.
Bonservis tamam, sözleşme tamam, sağlık kontrolü ayarlandı. Amadu Abdulai hafta sonuna başka bir kulübün oyuncusu olacak; Bechem United çevresinde vedalar sessizce başladı bile.
"Oturup izlemeye gitmedim. Bechem United takımına dönüp yerim için mücadele etmek istiyorum." Inter Allies formasıyla 40 maçta 8 kez oynaması gerisini anlatıyor.