38 yaşında dakikalarını idare ediyor olması gerekirdi. Onun yerine 7.83 aldı ve doksan dakika boyunca tam olarak herkesin hatırladığı oyuncu gibi göründü.
Mesele futbol değildi ve gören herkes bunu biliyor. Cumartesi birlikte oynamak zorunda olan iki adam bu hafta Ibiza'da bir haftada geri alınamayacak şeyler söyledi.
“Övgüyü oyuncular hak ediyor. Benim işim bugün kolaydı.” Değildi ve odadaki herkes bunu biliyordu; 1‑0 sonrasında Izei Serrano cömert olmayı göze alabilirdi.
“Yenileceksek, buradakilerden birinin üşenmesi yüzünden olmasın.” Ayağa kalktı ve bunu herkesin önünde söyledi; bir takım bunu bir adam hakkında yıllarca hatırlar.
27 yaşında mevkiyi kendine mal etti; formayı kaptırdığı adamın da söyleyecek bir şey bulması gerekiyor. Ibiza açısından kendiliğinden verilmiş bir karar.
Sağa sola çekildi, saat dolmadan oyundan alındı, başkasının koşusunu yaptı. Èric Monjonell işe yarar olmaktan sıkıldı; asıl istediği kadroya yazılmak. Ibiza biliyor, hem de haftalardır.
Teruel bu maçın çabuk unutulmasını isteyecek: 6‑2, kaybedilen her ikili mücadele ve uzun bir dönüş yolu. Ibiza, iyi takımların acımasız olduğu şekilde acımasızdı.
Futbolculara çocukluk kulüpleri o kadar sık sorulur ki artık kimse cevabı dinlemez. Angel Yondjo az önce Ibiza ile imzaladı ve bu kez cevabın bir önemi vardı.
8 gol. İki yedek kulübesi de ikinci yarıyı sahadan çok birbirine bakarak geçirdi. Safkan futbolseverler Ibiza'e de Teruel'e de eşit derecede söylenecek; geri kalan herkes harika vakit geçirdi.
23 yaşında, yaşının iki katı insanlar onun adını haykırıyor; bir transferin yıllarca hak etmesi gereken, buralı bir çocuğun ise ortaya çıkmakla aldığı bir sevgi. Aynı zamanda futbolda karşılığını vermesi en zor şey.
Çıkışta kime sorsanız iki takımı neyin ayırdığını, tek bir isim duyarsınız: Lucas Rebecchi. Antequera karşısında 1‑0 ve bitiş düdüğündeki alkışlar en çok onundu.
Ibiza'deki herkes, biri söylemeden önce gördü; bu iş hep böyle olur. 36 yaşında düşüş gerçek ve ölçülebilir — 3 puan — ve geriye tek soru kalıyor: kulüp, çok şey borçlu olduğu birine nasıl davranacak.
Her cumartesi, çevresinde kimsenin karşılık veremediği şeyler yapıyor. Bir sezon gurur verici, sonrası bir sorun; Ibiza hangi aşamada olduğunu biliyor.
Her kadroda her sezon birisi için böyle bir maç vardır. Bu seferki Iago Indias için: onu ilk tanıyan kulüp, alkışlayıp alkışlamayacağına ilk dakikada karar verecek taraftarlar ve bunların hiçbiri önemli değilmiş gibi oynamasına ihtiyaç duyan Ibiza.
Bir kulübün yaptığı en gösterişsiz iştir ve sezonların şubatta çökmemesinin sebebidir. Lautaro Calderón, üç kişinin sakat olduğu ve yine de birinin oynaması gerektiği haftalar için burada.
“Otuz dakika, kapı kapalı, her şey konuşuldu. Sonunda el sıkıştık.” Odada ne varsa odada kaldı; Èric Monjonell ertesi sabah, yükü hafiflemiş bir adam gibi çalıştı.
David García için en kötü türden bir diz sakatlığı
Tahmini 19 gün ve kimsenin izlemediği, uzun, mahrem, gösterişsiz bir rehabilitasyon yılı. Ibiza bir futbolcu kaybediyor; o ise bir sezondan çok daha fazlasını.
Her kariyerin, oyuncunun kendisini seçenin yanına değil kendi seçtiği yere vardığı bir versiyonu vardır. Camilo Salamanca o versiyonu Ibiza'de yaşıyor ve bu genelde ilk ayda belli olur.
“Bugün yeterince iyi değildik ve bunu süslemeyeceğim.” Izei Serrano 0‑1 sonrasında, bir sonraki soruyu bilen ve cevaplamaya niyeti olmayan bir adamın tonuyla.
“Ben işi yapan oyuncuları oynatırım. İşin tamamını.” Hiçbir isim söylenmedi; yine de bütün kameralar Ramón Juan’a döndü ve teknik adam buna ses çıkarmadı.