3‑0 ve fark kimseyi olduğundan iyi göstermiyordu — skor bir iki gol daha kaldırırdı, itiraz eden de çıkmazdı. İnsanların gelmeye devam etmesinin sebebi böyle günler.
Üst üste 3 galibiyet oldu ve soru artık serinin bitip bitmeyeceği değil, onu kimin bitireceği. Böyle bir özgüven satın alınmaz; tam olarak bu şekilde kazanılır.
“Ben işi yapan oyuncuları oynatırım. İşin tamamını.” Hiçbir isim söylenmedi; yine de bütün kameralar Richard Monges’a döndü ve teknik adam buna ses çıkarmadı.
Her dizilişin içinde mevkiler vardır ve bunun içinde onunki yok. Fernando de la Mora ya dizilişi, ya görevini, ya da kulübünü değiştirecek; o da hangisi olduğunu duymayı bekliyor.
“Övgüyü oyuncular hak ediyor. Benim işim bugün kolaydı.” Değildi ve odadaki herkes bunu biliyordu; 3‑0 sonrasında Edgar Martinez cömert olmayı göze alabilirdi.
Her teknik direktör kafasında, bahis yükseldiğinde sahada istediği adamların kısa bir listesini tutar ve o liste asla yayımlanmaz. Büyük öğleden sonraların kadro kâğıtları Luis Galeano o listede diyor.
“Bunu hak ettik. Onlardan bir tepki istedim ve aldım; şimdi cumartesi aynısını istiyorum.” Edgar Martinez, 2‑1 ile biten ve onu belli etmeye hazır olduğundan daha çok memnun eden bir öğleden sonranın ardından.
Bu rakibe karşı hoca başka türden bir oyuncu istedi; futbol açısından gerçek bir sebep, oyuncu açısından hiç teselli değil. Hatası yoktu ve sahada da yoktu.
“Otuz dakika, kapı kapalı, her şey konuşuldu. Sonunda el sıkıştık.” Odada ne varsa odada kaldı; Alejandro Ayala ertesi sabah, yükü hafiflemiş bir adam gibi çalıştı.
32 yaşında mevkiyi kendine mal etti; formayı kaptırdığı adamın da söyleyecek bir şey bulması gerekiyor. Fernando de la Mora açısından kendiliğinden verilmiş bir karar.
“Yenileceksek, buradakilerden birinin üşenmesi yüzünden olmasın.” Ayağa kalktı ve bunu herkesin önünde söyledi; bir takım bunu bir adam hakkında yıllarca hatırlar.
Resistencia karşısında 1‑4 ve tekrarı izlemeye dayanacak tek bir itiraz yok. Teknik adam maç sonu karakterden söz etti; tribünler daha kısa kelimeler seçti.
Mesele futbol değildi ve gören herkes bunu biliyor. Cumartesi birlikte oynamak zorunda olan iki adam bu hafta Fernando de la Mora'da bir haftada geri alınamayacak şeyler söyledi.
“Ben işi yapan oyuncuları oynatırım. İşin tamamını.” Hiçbir isim söylenmedi; yine de bütün kameralar Luis Galeano’a döndü ve teknik adam buna ses çıkarmadı.
Her dizilişin içinde mevkiler vardır ve bunun içinde onunki yok. Fernando de la Mora ya dizilişi, ya görevini, ya da kulübünü değiştirecek; o da hangisi olduğunu duymayı bekliyor.
Forma hâlâ üzerine oturuyor. Luis Galeano yeniden Fernando de la Mora çatısı altında ve tribünün yarısı onu zaten bu renklerle hatırlıyor. Kimi transferi şehre anlatmak gerekir; bu kendi kendini anlattı.
Luis Uliambre ve bir takım arkadaşı bu hafta, geri alınması bir haftadan uzun sürecek şeyler söyledi. Mesele futbol değildi ve ikisi de cumartesi oynuyor.
Kulüpler oyuncu aramak için servet harcar ve arada bir koridorun ucunda bulur. Jose Gimenez işte odur ve ilk maçında göreceği karşılama, hiçbir transferin gördüğüyle aynı cinsten olmayacak.
Altyapı tam da bu sabah için vardır. Ramon Almiron kulübün bütün yaş gruplarından geçti ve artık bir A takım numarası taşıyor; binadaki en gururlu insanlar onu on iki yaşında çalıştıranlar olacak.
Kulüpler oyuncu aramak için servet harcar ve arada bir koridorun ucunda bulur. Carlos Alderete işte odur ve ilk maçında göreceği karşılama, hiçbir transferin gördüğüyle aynı cinsten olmayacak.
Cumartesi öğleden sonraları çevresindeki kimsenin karşılık veremediği şeyler yapıyor; bir sezon kadar gurur verici, sonrası sorun. Fernando de la Mora onu, aksini iddia ederek tutamaz.
Kadro dışı bırakılmıyor. Fernando de la Mora takımının oynadığı dizilişte onun yaptığı işi yapan bir adama koyacak yer yok, o kadar; bunu duymak her kadro kâğıdından daha zordur.