Ivan Castro'ın diz bağları zarar gördü — 19 gün yok
Bir fizyoterapistin yavaşça söylediği kelimeler. Kulüp 19 gün açıklayacak ve bu teşhisi daha önce duymuş herkes rakamın en küçük mesele olduğunu bilir: diz, oyuncudan önce geri döner.
Futbolculara çocukluk kulüpleri o kadar sık sorulur ki artık kimse cevabı dinlemez. Franco Monla az önce Lito ile imzaladı ve bu kez cevabın bir önemi vardı.
Hiç duyurulmaz ve tamamen görünürdür: sezonun en büyük öğleden sonraları onu içermeye devam ediyor. Basın tribünü bunu, kulüpten biri tek kelime doğrulamadan çok önce çözer.
Böyle bir transferle kimse kombine satmaz. Yine de kötü bir ekim ayı geçirmiş her teknik adam böyle birini ister ve Lito kendininkini erken almış oldu.
Bonservis anlaşıldı, maaş anlaşıldı ve Los Halcones elinde formayla bekliyor. Albion cephesinde kimse aksini oynamıyor; taraftar gidip gitmeyeceğini sormayı bırakıp ne zaman gideceğini sormaya başladı.
Bonservis tamam, sözleşme tamam, sağlık kontrolü ayarlandı. Briam Acosta hafta sonuna başka bir kulübün oyuncusu olacak; Albion çevresinde vedalar sessizce başladı bile.
Albion adamın kendisini ikna etmek dışında her şeyi yapmıştı. Atenas formasında kalıyor ve teknik direktör, para hâlâ bankadayken çizim masasına geri dönüyor.
Kurallar buna izin veriyor ve yine de canını yakıyor. Joaquín Varela, yaz için Rentistas ile anlaştı; o zamana kadar bu formayı, bir sonrakini çoktan seçmiş bir oyuncu olarak giyiyor.
Kendi çimlerinde 8 maçtır mağlubiyet yok. Saha değişmedi; tribün değişti — daha erken daha gür ve rakibin başka bir yerde olmayı tercih ettiği anı daha çabuk sezen.
Mesele futbol değildi ve gören herkes bunu biliyor. Cumartesi birlikte oynamak zorunda olan iki adam bu hafta Albion'da bir haftada geri alınamayacak şeyler söyledi.
Albion $130.0K teklif etti; Cerro Largo yakın bile olmadığını söyledi. Teknik direktöre doğru oyuncu için paranın hâlâ orada olduğu söylenecek; teknik direktörlere hep bu söylenir.
Şimdi olmaz; kulübün yüksek sesle söylemeye hazır olduğu hiçbir fiyata olmaz. Montevideo City Torque adamını tuttu ve Albion üzerinde bir ismin çizildiği bir listeye geri dönüyor.
Kadro dışı bırakılmıyor. Albion takımının oynadığı dizilişte onun yaptığı işi yapan bir adama koyacak yer yok, o kadar; bunu duymak her kadro kâğıdından daha zordur.
Hiç duyurulmaz ve tamamen görünürdür: sezonun en büyük öğleden sonraları onu içermeye devam ediyor. Basın tribünü bunu, kulüpten biri tek kelime doğrulamadan çok önce çözer.
36 ay kaldı ve yukarıdan ses yok — teklif yok, görüşme yok, menajerinin cevaplayacağı bir şey yok. Pazarlığı takvime bırakan kulüpler, genellikle sonunda takvimle pazarlık eder.
Yeni bir sözleşme değil, yeni bir forma numarası değil: teknik direktörün kafasında yeni bir yer; futbolda gerçekten önemi olan tek terfi. Andrés Romero o merdivende yukarı çıktı.
Tomás Moschion ve bir takım arkadaşı bu hafta, geri alınması bir haftadan uzun sürecek şeyler söyledi. Mesele futbol değildi ve ikisi de cumartesi oynuyor.
Biri, bir başkasının ne kadar sıkı çalıştığı hakkında birkaç kişinin düşündüğünü yüksek sesle söyledi ve Baltasar Barcia bunun tam ortasındaydı. Gerçekten futbolla ilgili olan tek soyunma odası tartışması.
Her teknik direktör kafasında, bahis yükseldiğinde sahada istediği adamların kısa bir listesini tutar ve o liste asla yayımlanmaz. Büyük öğleden sonraların kadro kâğıtları Agustín Vera o listede diyor.
Geleceğini sordu ve içinde dakikalar olan bir cevap aldı. Teknik direktör, sözlerin hatırlandığı bir binada bir söz verdi ve o sözün saati işlemeye başladı.
“Otuz dakika, kapı kapalı, her şey konuşuldu. Sonunda el sıkıştık.” Odada ne varsa odada kaldı; Pedro Ramallo ertesi sabah, yükü hafiflemiş bir adam gibi çalıştı.