Açıklamada 110 gün yazıyor; arkasında ise sessiz, kimsenin izlemediği bir rehabilitasyon yılı var. Portland Timbers bir sezonluğuna bir oyuncu kaybediyor; o ise adı daha zor konan bir şeyi.
Artık her basın toplantısı aynı şekilde başlayıp aynı şekilde bitiyor: David Da Costa’ın geleceğiyle. Teknik adamın hiçbir şey söylememenin yeni yollarını bulacak hâli kalmadı.
Bonservis yok, imza töreni yok, merdivende menajer yok. Daniel Steffen çocukluğundan beri bu kulüpte ve artık resmen A takım kadrosunda — ki bu, yerel bir okur için hangi boyutta olursa olsun her transferi geçer.
Bonservis yok, imza töreni yok, merdivende menajer yok. David Johnson çocukluğundan beri bu kulüpte ve artık resmen A takım kadrosunda — ki bu, yerel bir okur için hangi boyutta olursa olsun her transferi geçer.
Üç ayda 11 transfer. Her biri bir yükseltme olabilir ve takım yine de bir süre daha kötü olabilir; bu, bir yeniden yapılanmanın transfer dönemi değerlendirmelerinde asla görünmeyen kısmıdır.
“Taraftarın kızmaya hakkı var. Benim de. Bunu düzelteceğiz.” 0‑2, gerekli şeyleri söyleyen bir teknik direktör ve bunların bambaşka bir versiyonunu dinlemiş bir soyunma odası.
İki kez yalanlandı, üç kez basıldı — bilindik aritmetik. Antony bir şeye imza atana kadar — Portland Timbers ile bir sözleşmeye ya da başka bir yerde — bu köşe onun.
Yazılı hiçbir şey yok, kamuoyuna hiçbir şey yok: Portland Timbers tesislerinde yüz yüze verilmiş, forma süresine dair bir söz. Önümüzdeki bir ayın kadro kâğıtları bunun bir değeri olup olmadığını gösterecek.