“Bu bir öfke değil. Aylardır düşünüyorum ve son olanların hiçbiri fikrimi değiştirmedi.” Dilekçe AS Etat Major’te bir masanın üzerinde ve geri çekilmeyecek.
Kulüpler şartlarda anlaştı; geriye kalan formalite: bir sağlık kontrolü, bir fotoğraf, bir imza. AS Etat Major içinde hiç kimse onu bir daha bu formayla görecekmiş gibi davranmıyor.
Mesele futbol değildi ve gören herkes bunu biliyor. Cumartesi birlikte oynamak zorunda olan iki adam bu hafta AS Etat Major'da bir haftada geri alınamayacak şeyler söyledi.
“Ben işi yapan oyuncuları oynatırım. İşin tamamını.” Hiçbir isim söylenmedi; yine de bütün kameralar Narcisse Doungous’a döndü ve teknik adam buna ses çıkarmadı.
Bonservis tamam, sözleşme tamam, sağlık kontrolü ayarlandı. Narcisse Hissein hafta sonuna başka bir kulübün oyuncusu olacak; AS Etat Major çevresinde vedalar sessizce başladı bile.
Çıkışta kime sorsanız iki takımı neyin ayırdığını, tek bir isim duyarsınız: Brahim Bechir. AS Algoy karşısında 1‑0 ve bitiş düdüğündeki alkışlar en çok onundu.
"Kariyerimin en kolay imzası." Brahim Mbaiguedem, AS Etat Major ile 3 yıl daha uzattı; teknik adam artık onun hakkında değil, onun etrafında plan yapabilir.
Her ilk maç geleceğe dair küçük bir hikâyedir: 16 yaşındaki Brahim Bechir, akademi sahalarından çıkıp A takıma adım attı. Tribündeki anne baba o maç programını saklayacak.
Bir maaş faturasının hırs olmaktan çıkıp başka hiçbir şeyin mümkün olmamasının sebebine dönüştüğü bir eşik vardır; bu kulüp oraya geldi. Ne bir transfere, ne bir tribüne, ne de yağmurlu bir güne bir şey kalıyor.
“Buradan AS Etat Major’ün her maçını izliyorum. Kafamın nerede olduğunu bu anlatıyor.” Galactik’deki kiralık dönem yoluna devam ediyor; ama kalbi o yolculuğa hiç çıkmadı.