Kemikler kaynar. Bu sakatlığın tek merhametli yanı budur ve Olympique de Marseille'in bunu bir diz sakatlığından daha açık konuşmasının sebebi de. Geri dönecek, hem de aşağı yukarı söyledikleri tarihte.
“Bacaklarım izin verirken kupalar için oynamak istiyorum.” Bu cümlenin hiçbir yeri transfer talebi değil — ve Olympique de Marseille’te kimse onu başka türlü duymadı.
Yenilmezlik serisi 7 maça ulaştı. Kimi galibiyetti, kimi paçayı kurtarmaktı; ama kaybetmeyi reddeden bir takım, başka soyunma odalarında konuşulan bir takımdır.
Bir stadın kendinden saydığı 17 yaşındaki birine sakladığı özel bir sıcaklık vardır. Marcel Duval artık ona sahip ve buradaki geri kalan zamanında yapacağı her şey, bedavaya verilen o iyi niyetle kıyaslanacak.
Kemikler kaynar. Bu sakatlığın tek merhametli yanı budur ve Olympique de Marseille'in bunu bir diz sakatlığından daha açık konuşmasının sebebi de. Geri dönecek, hem de aşağı yukarı söyledikleri tarihte.
Her seri, birinin takvime rutin diye yazdığı bir öğleden sonra biter. Bu seri 11 maç sürdü; şehrin saymayı bırakmasına yetecek kadar uzun, onu kimin durdurduğunu hiç unutmayacağı kadar kısa.
"İmzadan önce bana bazı şeyler söylendi. Burada tekrar etmeyeceğim ama hepsini hatırlıyorum." Olympique de Marseille cevap vermedi; o da bir tür cevap.
“Bugün yeterince iyi değildik ve bunu süslemeyeceğim.” Philippe Barré 0‑1 sonrasında, bir sonraki soruyu bilen ve cevaplamaya niyeti olmayan bir adamın tonuyla.
Her teknik direktör kafasında, bahis yükseldiğinde sahada istediği adamların kısa bir listesini tutar ve o liste asla yayımlanmaz. Büyük öğleden sonraların kadro kâğıtları Gustavo Perez o listede diyor.
AS Saint-Etienne bu maçın çabuk unutulmasını isteyecek: 3‑0, kaybedilen her ikili mücadele ve uzun bir dönüş yolu. Olympique de Marseille, iyi takımların acımasız olduğu şekilde acımasızdı.
“O toplantıyı hatırlıyorum. Orada tam olarak ne söz verildiğini hatırlıyorum.” Olympique de Marseille farklı hatırlıyor olabilir — sorun da tam olarak bu.
Stoperlere sezonda iki kez öne çıkma izni verilir ve oraya vardıklarında ne yaptıklarına göre yargılanırlar. Aurélien Tchouaméni attı, 7.87 aldı ve gittiğini kimse fark etmeden geri döndü.
Bir futbolcuyu kaybetmenin daha kötü bir yolu yok. Joris Silvente ayrılık için önceden anlaştı; yani bundan hazirana kadarki her maçı, kulübün artık satamayacağı bir adam oynuyor ve yukarıdan birine bu noktaya nasıl gelindiği sorulacak.
Dmytro Riznyk ve bir takım arkadaşı bu hafta, geri alınması bir haftadan uzun sürecek şeyler söyledi. Mesele futbol değildi ve ikisi de cumartesi oynuyor.
Birileri, birkaç kişinin düşündüğü şeyi yüksek sesle söyledi. Vangelis Pavlidis bunun merkezinde ve kadro şimdi standardın yükselip yükselmeyeceğini ya da ikisinin sadece konuşmayı kesip kesmeyeceğini öğrenecek.
“Ben işi yapan oyuncuları oynatırım. İşin tamamını.” Hiçbir isim söylenmedi; yine de bütün kameralar Dmytro Riznyk’a döndü ve teknik adam buna ses çıkarmadı.
Sıra 2, puan 36 — ve herkesin ilk baktığı skor artık onlarınki. O kelime stadın çevresinde hâlâ telaffuz edilmiyor; herkesin onu düşündüğü de buradan belli.
Bir adamın iki kez attığını izleyen deplasman tribününün kendine has bir sessizliği vardır. Ilan Kebbal onu sağladı ve adının yanındaki 8.50, aslında diğer herkese karşı cömert.
Üst üste 4 galibiyet, rakiplerin ısınmasını değiştirir: daha sessiz, daha çok kaçamak bakış. Seriler biter, bunu herkes bilir — ama bu soyunma odasında kimse ona göre plan yapmıyor.
Bir sitem değil, bir talep de değil: kıtasal futbol oynamak istiyor ve bunu saklamayı bıraktı. Olympique de Marseille bunu ona verebilir mi; bu onunla değil kulüple ilgili bir soru.
İç sahada 10 maçtır yenilgi yok. Konuk takımlar daha gelirken atmosferden bahsediyor; bu genelde başlama vuruşundan önce yarı yarıya kaybettiklerinin işaretidir.
Kısaca
MaçÇılgın bir öğleden sonrada gollerden biri Ilan Kebbal'dan