Mateja Zuvić'ın diz bağları zarar gördü — 30 gün yok
Bir fizyoterapistin yavaşça söylediği kelimeler. Kulüp 30 gün açıklayacak ve bu teşhisi daha önce duymuş herkes rakamın en küçük mesele olduğunu bilir: diz, oyuncudan önce geri döner.
IMT bu maçın çabuk unutulmasını isteyecek: 3‑0, kaybedilen her ikili mücadele ve uzun bir dönüş yolu. Vojvodina, iyi takımların acımasız olduğu şekilde acımasızdı.
Bir transferde hâlâ oyuncuya ait olan son şey, kendi şartlarının altındaki imzasıdır ve o imza atıldı. Vojvodina onu evrak dışında her anlamda kaybetti.
“İnsanların ne diyeceğini biliyorum. Ne istediğimi de biliyorum ve o burada.” Crvena Zvezda bonservisi anlaşmış, formayı hazırlamıştı; ellerinde oyuncu yoktu ve artık olmayacak.
Kupa maçları birinin sahip çıkmasını bekler; Radnicki 1923 karşısında bunu Franko Kovačević yaptı. Gecenin skoru 2‑0 ve bir sonraki turun torbasında Vojvodina yazıyor.
Öyle bir yaş vardır ki her iyi öğleden sonra bir geçmişe dönüş olarak anlatılır; hem haksız hem de doğru. 33 yaşında 8.23 ve sahada kimse ondan iyi değildi.
Kulüpler şartlarda anlaştı; geriye kalan formalite: bir sağlık kontrolü, bir fotoğraf, bir imza. Vojvodina içinde hiç kimse onu bir daha bu formayla görecekmiş gibi davranmıyor.
Stefan Tomović ve bir takım arkadaşı bu hafta, geri alınması bir haftadan uzun sürecek şeyler söyledi. Mesele futbol değildi ve ikisi de cumartesi oynuyor.
Kadro01.11.2032
Vojvodina antrenmanında kimin ne kadar çalıştığına dair sözler
Birileri, birkaç kişinin düşündüğü şeyi yüksek sesle söyledi. Viktor Tsukanov bunun merkezinde ve kadro şimdi standardın yükselip yükselmeyeceğini ya da ikisinin sadece konuşmayı kesip kesmeyeceğini öğrenecek.
“Ben işi yapan oyuncuları oynatırım. İşin tamamını.” Hiçbir isim söylenmedi; yine de bütün kameralar Stefan Kovač’a döndü ve teknik adam buna ses çıkarmadı.
Mateja Zuvić için en kötü türden bir diz sakatlığı
Tahmini 73 gün ve kimsenin izlemediği, uzun, mahrem, gösterişsiz bir rehabilitasyon yılı. Vojvodina bir futbolcu kaybediyor; o ise bir sezondan çok daha fazlasını.
Kupa maçları birinin sahip çıkmasını bekler; Loznica karşısında bunu Samuel Ezekiel yaptı. Gecenin skoru 3‑1 ve bir sonraki turun torbasında Vojvodina yazıyor.
Bir transferde hâlâ oyuncuya ait olan son şey, kendi şartlarının altındaki imzasıdır ve o imza atıldı. Vojvodina onu evrak dışında her anlamda kaybetti.
“İnsanların ne diyeceğini biliyorum. Ne istediğimi de biliyorum ve o burada.” Smederevo 1924 bonservisi anlaşmış, formayı hazırlamıştı; ellerinde oyuncu yoktu ve artık olmayacak.
Bireysel bir ödül, takım oyununda tuhaf bir şeydir; en iyileri hiç tartışılmaz. Adının yüksek sesle okunmasıyla biten türden bir yıl geçirdi ve bunun faydasını Vojvodina gördü.
Biri, bir başkasının ne kadar sıkı çalıştığı hakkında birkaç kişinin düşündüğünü yüksek sesle söyledi ve Joe Rankin-Costello bunun tam ortasındaydı. Gerçekten futbolla ilgili olan tek soyunma odası tartışması.
Evden uzakta 29 maç, bunların 5 tanesinde gol yemedi. Vojvodina bir kaleciyi oynasın diye gönderdi ve karşılığında bir kadro sorunu aldı: formayı giyen adamın arkasında artık bir sezon boyunca oynamış biri var.
Buradan uzakta 21 maç ve 12 gol; teknik direktörün geçen yaz elinde olmayan bir adam. Kiralık, kiralıkların yapması gerekeni ve neredeyse hiç yapmadığını yaptı.
Vojvodina'de kimse bunu kayıt için söylemeyecek ve kadro kâğıtları haftalardır söylüyor. Her kadroda, maç zorlaştığında sahaya sürülen küçük bir grup vardır; o artık o gruptan.
“Ben işi yapan oyuncuları oynatırım. İşin tamamını.” Hiçbir isim söylenmedi; yine de bütün kameralar Luka Serdar’a döndü ve teknik adam buna ses çıkarmadı.
Biri, bir başkasının ne kadar sıkı çalıştığı hakkında birkaç kişinin düşündüğünü yüksek sesle söyledi ve Joe Rankin-Costello bunun tam ortasındaydı. Gerçekten futbolla ilgili olan tek soyunma odası tartışması.
Her teknik direktör kafasında, bahis yükseldiğinde sahada istediği adamların kısa bir listesini tutar ve o liste asla yayımlanmaz. Büyük öğleden sonraların kadro kâğıtları Ola Visted o listede diyor.
“Otuz dakika, kapı kapalı, her şey konuşuldu. Sonunda el sıkıştık.” Odada ne varsa odada kaldı; Matyáš Vágner ertesi sabah, yükü hafiflemiş bir adam gibi çalıştı.
“Ben işi yapan oyuncuları oynatırım. İşin tamamını.” Hiçbir isim söylenmedi; yine de bütün kameralar Storm Vloemans’a döndü ve teknik adam buna ses çıkarmadı.
Teknik direktörün odasında bir konuşma ve oradan çıkan bir taahhüt. Böyle sözleri vermek ucuz, tutmamak pahalıdır ve Franko Kovačević tarihi bir kenara yazdı.
75 puan ve ligin geri kalanı yukarı bakıyor. Sezonu birinci bitiren her takım, bütün sezonu bunu düşünmüyormuş gibi yaparak geçirir; bu takım da öyle yapmaya başladı.
Bu şikâyetin genel hâli, oyuncunun daha fazlasını istemesidir. Özel hâli ise adını koyar: başka ülkelerin kulüplerine karşı ışıkların altına çıkmak istiyor ve artık aksini iddia etmeyi bıraktı.
Mesele futbol değildi ve gören herkes bunu biliyor. Cumartesi birlikte oynamak zorunda olan iki adam bu hafta Vojvodina'da bir haftada geri alınamayacak şeyler söyledi.
Kadro17.05.2032
Vojvodina antrenmanında kimin ne kadar çalıştığına dair sözler
Birileri, birkaç kişinin düşündüğü şeyi yüksek sesle söyledi. Viktor Tsukanov bunun merkezinde ve kadro şimdi standardın yükselip yükselmeyeceğini ya da ikisinin sadece konuşmayı kesip kesmeyeceğini öğrenecek.
Üç ayda 6 transfer. Her biri bir yükseltme olabilir ve takım yine de bir süre daha kötü olabilir; bu, bir yeniden yapılanmanın transfer dönemi değerlendirmelerinde asla görünmeyen kısmıdır.
Her teknik direktör kafasında, bahis yükseldiğinde sahada istediği adamların kısa bir listesini tutar ve o liste asla yayımlanmaz. Büyük öğleden sonraların kadro kâğıtları Joe Rankin-Costello o listede diyor.
"Yeterince uzadı. Ortada bırakmaktansa yüzüne söylemeyi tercih ederim." Vojvodina tesislerinde kapalı kapı ardında on dakika, sonra ikisi de sorun olmadığını söyleyerek çıktı.
Mladost Lucani formasıyla 29 maç ve goller artık girmiyor. Vojvodina bir kaleciyi kiraya verdi ve başka bir kulübün sezonunun her hafta daha iyiye gitmesini izliyor.
Kısaca
KiralıklarMarko Lekić’ın gurbetinden goller gelmeye devam ediyor
"Hedeflerim var ve kulübün de bu hedefleri paylaşmasını isterim." Kimse ayrılmak istediğini söylemedi, kimseye kapı gösterilmedi; ama bir futbolcu bu cümleyi özenle seçer ve yönetim onu tam da kastedildiği gibi duyar.
Muhamadou Kanteh ve bir takım arkadaşı birbirine girdi ve mesele futbol değildi. Tesisler küçük yerlerdir; uzun bir sezon onları daha da küçültür.
Kadro10.05.2032
Vojvodina antrenmanında kimin ne kadar çalıştığına dair sözler
Birileri, birkaç kişinin düşündüğü şeyi yüksek sesle söyledi. Joe Rankin-Costello bunun merkezinde ve kadro şimdi standardın yükselip yükselmeyeceğini ya da ikisinin sadece konuşmayı kesip kesmeyeceğini öğrenecek.
“Otuz dakika, kapı kapalı, her şey konuşuldu. Sonunda el sıkıştık.” Odada ne varsa odada kaldı; Vojislav Jokić ertesi sabah, yükü hafiflemiş bir adam gibi çalıştı.
Her teknik direktör kafasında, bahis yükseldiğinde sahada istediği adamların kısa bir listesini tutar ve o liste asla yayımlanmaz. Büyük öğleden sonraların kadro kâğıtları Stefan Tomović o listede diyor.
“Ben işi yapan oyuncuları oynatırım. İşin tamamını.” Hiçbir isim söylenmedi; yine de bütün kameralar Lucas Cunha’a döndü ve teknik adam buna ses çıkarmadı.
6‑0 ve fark kimseyi olduğundan iyi göstermiyordu — skor bir iki gol daha kaldırırdı, itiraz eden de çıkmazdı. İnsanların gelmeye devam etmesinin sebebi böyle günler.
40 puan ve ligin geri kalanı yukarı bakıyor. Sezonu birinci bitiren her takım, bütün sezonu bunu düşünmüyormuş gibi yaparak geçirir; bu takım da öyle yapmaya başladı.
Bir adamın iki kez attığını izleyen deplasman tribününün kendine has bir sessizliği vardır. Muhamadou Kanteh onu sağladı ve adının yanındaki 8.94, aslında diğer herkese karşı cömert.
“Bu bir öfke değil. Aylardır düşünüyorum ve son olanların hiçbiri fikrimi değiştirmedi.” Dilekçe Vojvodina’te bir masanın üzerinde ve geri çekilmeyecek.
Üst üste 5 galibiyet, rakiplerin ısınmasını değiştirir: daha sessiz, daha çok kaçamak bakış. Seriler biter, bunu herkes bilir — ama bu soyunma odasında kimse ona göre plan yapmıyor.
“Bacaklarım izin verirken kupalar için oynamak istiyorum.” Bu cümlenin hiçbir yeri transfer talebi değil — ve Vojvodina’te kimse onu başka türlü duymadı.
Maç29.11.2031
Deplasmandan bir tane daha
Vojvodina için yolda üst üste 5 galibiyet. Otobüsler erken çıkıyor, karanlıkta sevimsiz statlara varıyor ve her seferinde üç puanla dönüyor.
Merkezde Vojislav Jokić vardı ve ayırdıklarında üç dört kişi daha işin içindeydi. Tesisler küçük yerlerdir, uzun sezonlar onları daha da küçültür.
Kadro17.11.2031
Vojvodina antrenmanında kimin ne kadar çalıştığına dair sözler
Birileri, birkaç kişinin düşündüğü şeyi yüksek sesle söyledi. Željko Gavrić bunun merkezinde ve kadro şimdi standardın yükselip yükselmeyeceğini ya da ikisinin sadece konuşmayı kesip kesmeyeceğini öğrenecek.
Hiç duyurulmaz ve tamamen görünürdür: sezonun en büyük öğleden sonraları onu içermeye devam ediyor. Basın tribünü bunu, kulüpten biri tek kelime doğrulamadan çok önce çözer.
Bir zamanlar öbür formayı giyiyordu. Cumartesi bu formayla Novi Pazar karşısına çıkıyor ve bu hafta bunun sıradan bir maç olduğuna dair söyleyeceği her şey doğru olmayacak.
"Yeterince uzadı. Ortada bırakmaktansa yüzüne söylemeyi tercih ederim." Vojvodina tesislerinde kapalı kapı ardında on dakika, sonra ikisi de sorun olmadığını söyleyerek çıktı.
Aradan bir yıl geçti; şehir hâlâ kapalı, dil hâlâ gelmedi ve öğle yemeği, Vojvodina tarafında kimsenin itiraf edeceğinden daha sık tek başına yeniyor. Cumartesileri bu görülüyor.