İşin içinde 10 kurtarış vardı ve en az üçünün kurtarılacak top olmasına imkân yoktu. Önündeki on saha oyuncusu ona bir kahve borçlu ve bunu kendileri de biliyor.
“Bacaklarım izin verirken kupalar için oynamak istiyorum.” Bu cümlenin hiçbir yeri transfer talebi değil — ve Brentford’te kimse onu başka türlü duymadı.
Bir maaş faturasının hırs olmaktan çıkıp başka hiçbir şeyin mümkün olmamasının sebebine dönüştüğü bir eşik vardır; bu kulüp oraya geldi. Ne bir transfere, ne bir tribüne, ne de yağmurlu bir güne bir şey kalıyor.
“Otuz dakika, kapı kapalı, her şey konuşuldu. Sonunda el sıkıştık.” Odada ne varsa odada kaldı; Alberto Moreno ertesi sabah, yükü hafiflemiş bir adam gibi çalıştı.
“Ben işi yapan oyuncuları oynatırım. İşin tamamını.” Hiçbir isim söylenmedi; yine de bütün kameralar Lucas Pérez’a döndü ve teknik adam buna ses çıkarmadı.
"Oturup izlemeye gitmedim. Brentford takımına dönüp yerim için mücadele etmek istiyorum." Arsenal formasıyla 5 maçta 0 kez oynaması gerisini anlatıyor.
"Yeterince uzadı. Ortada bırakmaktansa yüzüne söylemeyi tercih ederim." Brentford tesislerinde kapalı kapı ardında on dakika, sonra ikisi de sorun olmadığını söyleyerek çıktı.
"Kupa kazanmak istiyorum ve bunu burada yapmayı tercih ederim." Ne bir talep var ne bir tehdit; ama Brentford yönetimi böyle bir cümleyi tam da kurulduğu gibi duyar.
Lucas Pérez, 38 yaşında, kanıtlayacak bir şeyi kalmamış ama aktaracak çok şeyi olan bir isim olarak geldi. Bacaklar gençlerin sermayesi; nerede duracağını bilmekse hiç yaşlanmıyor.