Kulüpler Sarmiento ile el sıkıştı; oyuncu henüz sıkışmadı. Sırada kişisel şartlar var ve kişisel şartlar, basılandan çok daha fazla transferin öldüğü yerdir.
Bonservis anlaşıldı, maaş anlaşıldı ve Aswan elinde formayla bekliyor. Al Ahly cephesinde kimse aksini oynamıyor; taraftar gidip gitmeyeceğini sormayı bırakıp ne zaman gideceğini sormaya başladı.
“Dinledim, düşündüm ve kalıyorum. Hikâyenin tamamı bu.” Kulüpler bonserviste anlaşmıştı. Emam Ashour gitmeyi kabul etmemişti ve önemli olan kısım o çıktı.
Kulübün ödeyeceği en yüksek rakam $4.8M idi ve Persepolis daha fazlasını istiyordu. Böyle anlaşmalar dönemin son haftasında aşağı yukarı her iki seferde bir canlanır ve işin içindeki herkes bunu bilir.
Savunmak isteğe bağlıydı ve kimse bu seçeneği kullanmadı. Al Ahly ile Police Union arasında 6 gol; bilet parası ödeyenlerin hiçbiri iadesini istemeyecek.
“Bana uygun değildi. Nedenini, açıklama borçlu olduğum insanlar dışında kimseye açıklamayacağım.” İki kulüp arasında anlaşılmış bir transfer ve parçası olmayı reddeden bir oyuncu.
34 yaşında dakikalarını idare ediyor olması gerekirdi. Onun yerine 8.23 aldı ve doksan dakika boyunca tam olarak herkesin hatırladığı oyuncu gibi göründü.
2 çocuk yukarı çıkıyor ve binanın bir yerinde, onları on iki yaşında çalıştıran insanlar sessizce iş yıllarının en güzel sabahını yaşıyor. Bunun hiçbir yanı bir sonuçta görünmez ve akademi tam da bunun için vardır.
JS Kabylie’in Mohamed Hany için teklifi dinlendi ve aynı gün geri gönderildi. İlk teklifler nadiren kabul edilsin diye yapılır; kapının ne kadar gürültüyle kapandığını ölçmek içindir.
"Kupa kazanmak istiyorum ve bunu burada yapmayı tercih ederim." Ne bir talep var ne bir tehdit; ama Al Ahly yönetimi böyle bir cümleyi tam da kurulduğu gibi duyar.
Mohamed Ali Ben Romdhane ve bir takım arkadaşı birbirine girdi ve mesele futbol değildi. Tesisler küçük yerlerdir; uzun bir sezon onları daha da küçültür.